Hoogsensitiviteit, voor jezelf zorgen en vriendelijk blijven

 In Psyche

“Dus je bent eigenlijk nog te lief gebleven en hebt meer uitleg gegeven dan je eigenlijk wilde?” zegt een vriendin als ik haar vertel hoe een gesprek eerder die dag is verlopen. Een gesprek waar ik niet op zat te wachten en op het moment dat het zich aandiende ook niet neutraal in kon stappen of nee durfde te zeggen. Ik ben zodanig van mijn apropos dat als ik het er over heb, mijn hart weer begint te razen, mijn tranen beginnen te stromen en ik weer boos word op mezelf omdat het me niet is gelukt dit gesprek af te kappen. Sterker nog; mijn gesprekspartner heeft me letterlijk de ruimte gegeven om dit te doen!

Maar nee; ik ben geen persoon die goed om kan gaan met uitstel van executie, dus kom maar door heb ik gedacht! Daarnaast was ik ook eigenlijk wel nieuwsgierig welke aap er uit de mouw zou komen en vond eigenlijk dat ik het niet kon maken ten opzichte van mijn gesprekspartner. Ik kan het aan galmt het door mijn hoofd. Zo sterk dat ik het bijna geloofde ook! Een gesprek aangaan als hoogsensitief persoon is niet altijd gemakkelijk.

Aardig blijven en je grenzen aangeven

Ik ben wat fatsoen betreft zo ongeveer gedrild (met dank aan mijn grootouders) en ik zal altijd vriendelijkheid verkiezen boven afkappen en mezelf beschermen. Natuurlijk weet mijn omgeving dit ook dus het verbaast me niet als hier dankbaar gebruik van wordt gemaakt. Achteraf kon ik mezelf natuurlijk wel voor mijn kop slaan want wat heb ik de afgelopen maanden allemaal zitten doen? Ik was dan misschien nog niet bij machte om op vriendelijke wijze een dergelijk gesprek af te kaderen of mijn grenzen aan te geven maar gelukkig ben ik al wel in staat om dit na een bepaalde “afkoel” tijd om te draaien naar een positieve ontwikkeling in mijn eigen leerproces en het tijdelijk te parkeren totdat ik weer bij de psycholoog zit.

Het zegt niets over jou

Het is achteraf natuurlijk makkelijk praten, zeker als je even stoom hebt kunnen afblazen en er met een gedragsdeskundige over hebt gesproken. Die ruimte en tijd heb je niet als je iemand tegenover je hebt die op een reactie zit te wachten en niet te vergeten; zelf ook een doel/belang heeft in het gesprek. Maar als hoogsensitief persoon voelde ik dit natuurlijk al vanaf het moment dat ik uitgenodigd werd in het gesprek.

Ik kan me daarnaast ook niet voorstellen dat je doelloos een gesprek met iemand aangaat die niet tot je intieme vrienden/familiekring behoort. Maar goed, dit terzijde. Het gaat immers totaal niet over de ander of welke mogelijke scenario’s er achter schuil kunnen gaan. Dat zegt namelijk helemaal niets over mij. Ik kan het ook niet beïnvloeden en als ik verwachtingen ga hebben van de ander, loopt dit gegarandeerd uit op een teleurstelling want even los van de relatie die ik wel of niet heb met de ander; feitelijk is het maar een gesprek, een momentopname en een oefenmoment voor mij.

Als hoogsentitief persoon een gesprek ingaan

Dit soort gesprekken komen altijd op het moment dat je hoofd eigenlijk al te vol zit. Een gesprek aangaan betekent voor mij in dat geval ook nog: aanvoelen dat er dubbele agenda is, me afvragen met welke intentie die persoon het gesprek met mij aangaat, hoe ik mijn eigen pijn/emoties kan afschermen van de ander en hoe ik zo snel mogelijk er van af kom, zonder als bot of onvriendelijk worden ervaren door de ander. Onzin natuurlijk. Het enige wat ik me zou willen afvragen is: Heb ik hier zin in/vind ik dit een fijn gesprek op dit moment? Is het antwoord nee dan staat me eigenlijk maar 1 ding te doen. Afkappen.

Hoe kap je een gesprek af?

Gemakkelijker gezegd dan gedaan want hoe doe je dit dan? Zeggen dat het niet uitkomt of dat je geen tijd hebt is, betekent mogelijk niets meer dan uitstel van executie om vervolgens een lange tijd rond te lopen met vragen. Zeggen dat je dit gesprek niet fijn vindt is ook een directe uitnodiging voor een vervolg want dan wil de ander natuurlijk weten waarom je het niet fijn vindt. De ander komt vervolgens met een goedbedoelde verklaring van de intenties en vervolgens ben je toch een gesprek aan het voeren.

Dan kun je net zo goed een kant en klaar, kort-door-de-bocht-antwoord geven toch? Zo heb ik het de afgelopen jaren tenminste telkens uitgevoerd en dat heeft me een heel eind gebracht. Maar in mijn nieuwe vorm werkt dat dus niet meer want dan ben ik 2 dagen over de emmer. Hoe zonde van de energie en tijd is het dus dat het me zo lang kost om het te kunnen parkeren? Niet eens loslaten. En dat doet eigenlijk nog wel een beetje pijn.

Elke keer een stapje verder

In de afgelopen weken verklaarde ik mezelf namelijk al een paar keer: “Bijna hersteld” en voelde ik me trots. Trots dat ik door het stof was gegaan met traumaverwerking, trots dat ik nu eindelijk lief kan zijn voor mezelf, trots dat ik weer een leuke vrouw en moeder ben en vooral trots dat ik oprecht sterker ben geworden door de meest donkere periode van mijn leven tot nu toe. Door 1 gesprek word ik, gevoelsmatig even teruggeslingerd in de realiteit en zie ik ineens wat ik mezelf aandoe door een vorm van gesprek aan te gaan en een kort-door-de-bocht-antwoord te geven.

Even los van welk beeld ik geef naar mijn gesprekspartner (want die kan ik no-way beïnvloeden) is het natuurlijk te zot voor woorden dat 1 situatie de rest zou overschaduwen. Want die trots is meer dan verdiend, al zeg ik het zelf en het is onmogelijk te verwachten dat je na 7 intensieve maanden werken aan je herstel, op elk gewenst moment op een fatsoenlijke manier je grenzen aan kan geven. In mijn geval zal dit altijd een-vallen-en-weer-opstaan betekenen maar mijn winst zit hem in de acceptatie van mijn valkuilen en het kunnen bedenken hoe ik een volgende keer anders zou kunnen reageren.

Geleid door nieuwsgierigheid en zelfvertrouwen

Gelukkig ben ik daarnaast ook zo ver dat ik niet meer geleid wordt door angst maar door nieuwsgierigheid en oprecht zelfvertrouwen en kan ik een volgende keer wel echt zeggen wat ik zou willen; “Ik voel geen ruimte bij mezelf om dit gesprek met je aan te gaan of om uitleg te geven hoe het met me gaat en ik weet ook niet of dit nog gaat komen omdat het voor mij niet als oprecht aanvoelt”. 1 ding is zeker; Mijn grens is duidelijk en er is weinig tot geen ingang voor de voortzetting van het gesprek, behalve dan het belang van de ander en de ander heeft gelijk helder waar zijn/haar positie ligt ten opzichte van mij.

Nieuwsgierig naar de reactie van de ander zal ik altijd blijven maar eigenlijk hoef ik daar vervolgens niets meer mee omdat ik me niet meer ga verantwoorden richting een ander over de manier waarop ik voor mezelf zorg. Ik ben liever te lief voor mezelf dan te lief voor een ander.

Recent Posts

Leave a Comment

Deze website maakt gebruik van cookies om inzicht te krijgen in de werking en effectiviteit van de website. Lees meer: Cookies & Privacy

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten