Een kind wat niet tegen zijn verlies kan? Zo maak je er een pedagogisch leerklimaat van voor ouder én kind

 In Ouderschap

Als ouder wil je gezellig een spel doen met je kind omdat dit 1 van de gemakkelijkste wegen is in het bijbrengen van spelregels, het opbouwen van zelfvertrouwen en het omgaan met teleurstellingen.  Maar wat als elk spel eindigt in een conflict en je kind zijn duivels-masker opzet? In plaats van geen spellen meer spelen met je kind om conflicten te voorkomen zijn er andere opties maar dan moet je als ouder wel even doorbijten.

Ontwikkeling van ouder en kind

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen; ik (nou ja, wij) heb(ben) een fantastisch kind op de wereld gezet. Hij is qua uiterlijk en innerlijk een complete samenvoeging van mijn man en mij. Om en nabij fifty/fifty. Kleine momenten in gebruik van humor of gezichtsuitdrukkingen verraden van wie hij dat nu weer heeft opgepikt. Nu hij wat ouder wordt en steeds meer zijn eigen persoontje gaat ontwikkelen, vallen pa en ik regelmatig van de ene in de andere verbazing, kijken elkaar regelmatig even kort aan en moeten een lachkick onderdrukken of knikken ter herkenning naar elkaar. Allebei zeggen we eigenlijk met dit knikje; “Zie je nou? Dat heeft hij typisch van jou!” Schattig toch? En ons jong staat erbij en kijkt ernaar want die kent zijn ouders natuurlijk ook langer dan vandaag. Het zal mij dan ook niks verbazen als hij sommige dingen juist bewust inzet.

Net als iedere ouder kan ik een hele waslijst opnoemen wat mijn kind nu zo bijzonder maakt maar waar het eigenlijk om draait is de ontwikkeling die je als ouder en kind samen doormaakt. Ik kan en mag dan opgeleid pedagoog zijn maar een eigen kind is behoorlijk buiten mijn comfort-zone!

Fouten maken mag

Die sluier der liefde is behoorlijk cliché maar er valt geen ontkennen meer aan. Ons kind is uit liefde geboren en het is biologisch bepaald dat de band tussen ons onbreekbaar is. Het maakt niet uit wat wij als ouders doen of hoe lelijk een kind zich ook gedraagt, onvoorwaardelijke liefde is er altijd. Ook op het moment dat je kleuter met alle agressie die hij in zich heeft, je favoriete boeddhabeeld van 80 cm hoog door de ruimte schopt, je gezicht open krast met auto’s, je haren uit je hoofd trekt en met balpennen het schrijven gaat oefenen op de muren. Om dan nog maar te zwijgen welke duivel er naar voren komt op het moment dat er een spelletje gespeeld wordt en hij niet kan winnen. Net als waarschijnlijk iedere ouder hebben wij ons meermaals afgevraagd; “wat doen wij verkeerd?”

Maar alle objectieve feiten bij elkaar opgeteld kom ik tot de uitkomst dat wij het als ouders helemaal niet zo slecht doen. We weten allang dat de perfecte ouder niet bestaat en dat fouten maken erbij hoort. Het gaat er om wat we daar dan vervolgens mee doen. Wij hebben namelijk niet een kind op de wereld gezet om hem kost wat kost tegen alle narigheid en pijn te beschermen of om het “beter te doen dan onze ouders”. Ons kind is een cadeau wat wij hebben gekregen om ons de kans te geven, de beste versie van onszelf te worden en in het proces ons kind datzelfde mee te geven. Ook hij mag dus leren hoe hij de beste versie van zichzelf kan worden en dat hij fouten mag maken. 

Geef nooit op!

Wij hebben als ouders al voor vele uitdagingen gestaan met onze terror-baby/peuter/kleuter en nu schoolkind maar op dit moment wordt ons geduld en doorzettingsvermogen behoorlijk op de proef gesteld, in onze ambitie om ons kind ook een les te leren in geduld en doorzettingsvermogen. Beste manier van leren voor een kind is toch het voorbeeld nemen aan zijn ouders! De appel valt immers nooit ver van de boom!? Het zou alleen fijn geweest zijn als wij dit lesje al geleerd zouden hebben voordat ons jong er aan toe was.
Maar misschien hebben wij niet opgelet in de afgelopen jaren of zijn we wat hardleers…

Omdenken

Nadat afgelopen week het huis voor de zoveelste keer te klein bleek voor ons terror-jong na een spel, probeerde ik het op een andere manier te benaderen in mijn bovenkamer. Dit kon ik niet hardop doen want dit keer speelde hij het spel niet met mij. Me ermee bemoeien was geen optie want dan zou ik A: mijn man het gevoel geven dat hij iets niet kon (en dat willen we niet) en B: de situatie volledig laten ontsporen (want dat kan ik juist heel goed) met als gevolg een dagsfeer met de temperatuur van een diepgevroren ijsblokje. Dus met mijn kaken op elkaar bedacht ik hoe ik ons gezamenlijke leerproces zo positief mogelijk kan beïnvloeden door mijn nieuwe verworven inzichten in te zetten. Kan ik gelijk de theorie onderwerpen aan mijn eigen ervaringen.

Het omdenken leert mij te kijken naar de feitelijke gebeurtenis. De “shit-punt-regel” gaat niet op want agressief gedrag of vals spelen omdat je een spel niet kunt winnen is onacceptabel. Punt.

Moet ik als ouder mijn verwachtingen bijstellen? Nee, ook niet want dit is ook maatschappelijk onacceptabel gedrag.

Kan ik als ouder het gevoel van frustratie van mijn kind wegtoveren of anderszins oplossen? Nee, ook niet want zo is het leven nu eenmaal. Wat heeft mijn kind er aan als hij niet kan omgaan met frustratie en boosheid? Oke, omdenken dus.

Dagelijks met hem een spel spelen en vooraf afspraken maken over de gevolgen van het winnen of verliezen? Dat klinkt misschien leuk maar is in de praktijk amper haalbaar en daarmee schep je bovendien ook verkeerde verwachtingen bij je kind. Het gedrag van je kind spiegelen? Is een optie maar mijn kind had dit gelijk in de gaten en liet mij vervolgens elke keer winnen omdat hij nu eenmaal gewend is dat wij voor elkaar zorgen. Het laten winnen is overigens iets waar je als ouder zeker niet aan moet beginnen want zo is bij ons alle ellende begonnen onder het mom van: “opbouwen van zelfvertrouwen”. 

Positieve herinneringen opbouwen

Dus; omdat wij als ouders dit deels in de kaart hebben gespeeld denk ik het om en maak ik van zijn “probleemgedrag” dus MIJN “probleemgedrag” want ik ben degene die tot op heden nog niet op de juiste manier heeft kunnen reageren, met als gevolg dat zijn boosheid in stand gehouden wordt en dat van mijn daarmee ook. Nu ik dat weet kan ik er dus voor kiezen om in elke afzonderlijke situatie anders te reageren (in het kader van mindfulness). Zo zeg ik dus geen nee tegen een potje tafelvoetbal op het moment dat ons jong in de volle overtuiging is dat dit voor hem kat-in-het-bakkie is want hij doet dit dagelijks op school. 

Ik heb hem alleen nog niet verteld dat de persoon achter zijn moeder bijna 10 jaar in een bajes gewerkt heeft en dat tafelvoetbal daar een vorm van tijdverdrijf is geweest tijdens heel veel loze uurtjes. Laten winnen? Geen schijn van kans! Want zoals ik hem een les gun in het omgaan met teleurstellingen, gun ik mezelf de ontwikkeling om een nog betere moeder te worden. De sleutel in de juiste reactie heb ik nog altijd niet gevonden maar het maakt nu eigenlijk ook niet meer uit of ik hem vind. Ik ben ervan overtuigd dat het bouwen aan positieve herinneringen voor ons jong op langere termijn zwaarder wegen in de vorming van zijn identiteit dan het wel of niet tegen je verlies kunnen tijdens een spel. Hij zal in ieder geval terugkijken op zijn jeugd met een gezonde mate aan realiteitsbesef en een fijne, gezonde relatie met zijn ouders. 

Recent Posts

Leave a Comment

Deze website maakt gebruik van cookies om inzicht te krijgen in de werking en effectiviteit van de website. Lees meer: Cookies & Privacy

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten