Wanneer een kind zijn moeder een lesje loslaten leert

 In Ouderschap

Op het moment dat je, na je bevalling op die (soms niet zo) roze wolk zit denk je er nog niet aan; maar er komt een moment dat je er niet meer onderuit komt. Loslaten. En dit komt altijd sneller dan je denkt. Ik ben zo’n ouder die altijd heel hard geroepen heeft: “Mijn kind krijgt alle ruimte om zijn eigen onderzoeken te doen maar dan sta ik wel op de achtergrond toe te kijken”. Toe te kijken voor als het fout gaat zodat ik hem kan redden! Maar dit is natuurlijk niet zoals je kind dat gepland heeft. Mijn kind heeft altijd heel hard geroepen: “Ikke doen”! En zelfs nu, aangekomen in groep 3 zegt hij; “Doei mama, tot straks!” Net of het niks is! Ja, ik heb er een die denkt dat hij zijn ouders niet nodig heeft en dat hij de hele wereld aan kan. En zo gebeurde het dat mijn zoon voor het eerst een proefles kickboksen had in een wildvreemd dorp met wildvreemde mensen en dat ik in dat uur weggestuurd werd naar de supermarkt om dan maar alvast boodschappen te doen. Met van binnen: PANIEK!

Ik neem je in dit artikel dan ook mee op de zoektocht van een 6 jarig mannetje naar een zinvolle vrijetijdsbesteding en de les in loslaten van zijn ietwat always-in-control-moeder

Iets wat hem van de straat houdt zeg maar, of liever gezegd: achter een beeldscherm vandaan. Want dat is dan voor mij en zijn vader weer belangrijk om een game verslaving te voorkomen. 

De levenservaring van een 6-jarige

Goed, ik ben 6 en ik…

  • Heb een jarenlange ervaring met grote en kleine mensen in de kleuterklas, dus ik weet onderhand wel hoe het werkt.
  • Heb geleerd dat het niet altijd naar mijn zin gaat en dat ik anderen ook niet zomaar mag duwen of slaan als zij iets anders willen (want dan zijn papa en mama boos).

  • Weet dat ik een jongetje ben en dat dit beduidend anders is dan een meisje.

  • Ben al in staat gebruik te maken van humor en grappen te maken waarvan volwassenen in een deuk liggen.

  • Kan al rekenen en lezen en mijn tekeningen lijken wat meer op duidelijke plaatjes in plaats van abstracte kunst.

  • Ben zo slim en sterk en als een echte ninja, puur door het gebruik van spelletjes en een controller in mijn handen. 

  • Heb nu een jaar kinderyoga gedaan, het wordt tijd voor wat anders en dat wordt het tegenovergestelde namelijk; kickboksen. En daarnaast wil ik ook nog gitaarles.

Als ouder heb je natuurlijk alles over voor je kind en ben je misschien van mening dat sport en muziek een belangrijk onderdeel zijn binnen de opvoeding. Een beetje zoals stijldansen dit vroeger was. En dus worden er proeflessen geregeld. Op het moment dat je achteraf in een dorp woont, betekent dit dat je dus een wereldreis gaat afleggen om die proeflessen te volgen. En zo geschiedde; 2 maal een proefles kickboksen bij verschillende sportscholen (want het moet voor ons als beginnende taxichauffeur wel goed te doen zijn), 1 maal een proefles Algemene Muzikale Vorming (voordat je daadwerkelijk een instrument kiest, zonder dat je weet dat er meer is) en dan ook nog 1 proefles Judo (eigenlijk gewoon voor de vorm, als tegenhanger van kickboksen zodat je het echt zeker weet).

Zo laat je een kind van 6 zijn eigen keuze maken

Maar hoe laat je nou een kind van 6 zijn eigen keuze maken die jij kunt loslaten? Dit vond ik echt de grootste uitdaging omdat ik er vrijwel zeker van ben dat hij is begonnen met kinderyoga omdat hij dacht dat zijn moeder dit wilde. Hij zal het deels zelf ook leuk gevonden hebben en ondanks dat ik zeer mijn best heb gedaan om objectief hem te laten kiezen, is dit voor een mannetje van 5 vrijwel onmogelijk. Hij heeft ook tijdens de proefles de aanmoediging en glinstering van trots in mijn ogen gezien.

Weggestuurd tijdens een proefles kickboksen

Dat wetende, bewapen ik mij tegen de volgende keuze die hij mag maken en is het dus zeer gezond dat mijn zoon van 6 me wegstuurt bij een proefles kickboksen om boodschappen te gaan doen. Zo kan hij immers volledig zelf ervaren hoe het is, zonder beïnvloeding van non-verbale acties van een trotse moeder. Hoe moeilijk het ook is als moeder; loslaten moet je toch, dus waarom niet alvast oefenen met dit soort kleine stapjes? Achteraf zul je zien dat het meer oplevert voor hem en jezelf om te ontdekken hoe hij, zonder jouw mening, zijn eigen keuzes maakt en onderbouwd. Zonder dat je het direct in de gaten hebt, is jouw uurtje van paniek nodig geweest om te bouwen aan zijn zelfvertrouwen omdat hij de ruimte en het vertrouwen heeft gevoeld van zijn moeder dat hij echt zijn eigen keuze mag maken.  

De glinstering van trots volgt dan vanzelf als hij vertelt dat hij graag op kickboksen wil maar dan wel in een ruimte zonder allemaal bokszakken want dan kan hij tenminste goed vrij rennen want dat vindt hij zo fijn! En dat is met alle lof toch een beste onderbouwing voor die kleine 6 jarige wijsneus! Die had ik niet zien aankomen.

Recent Posts

Leave a Comment

Deze website maakt gebruik van cookies om inzicht te krijgen in de werking en effectiviteit van de website. Lees meer: Cookies & Privacy

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten